ประเทศไทยรู้จักการทำดอกไม้เพลิงมาตั้งแต่ยุคสุโขทัยเป็นราชธานี โดยใช้คำว่า “เล่นไฟ” มีวัตถุประสงค์ในการจุดเพื่อความสนุกสนานเพลิดเพลินเป็นส่วนใหญ่ ต่อมาในสมัยกรุงศรีอยุธยาและกรุงรัตนโกสินทร์ได้หันมาใช้คำว่า “จุดดอกไม้ไฟ” แทนและมีหลักฐานการเรียกชื่อตัวไฟต่างๆ มากมายหลายประเภท ซึ่งทำให้ทราบว่าการจุดดอกไม้เพลิงนั้นได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับประเพณีทั้ง พิธีหลวงและพิธีราษฎร์

ส่วนผสมหลักของดอกไม้เพลิงโบราณของไทยคือ ถ่านไม้ ดินประสิวและกำมะถัน ที่นำมาผสมกันบรรจุลงในกระบอกดินเชื้อเพลิง ซึ่งออกแบบและมีวัสดุอื่นๆ ประกอบแตกต่างกันไปตามแต่ละชนิดของตัวไฟ ซึ่งสูตรการผสมในยุคสมัยนั้นถือเป็นความลับที่จะไม่แพร่งพรายสูตรของตัวเองให้ใครรู้เป็นอันขาด

แม้พลุหรือดอกไม้ไฟจะเป็นภูมิปัญญาพื้นบ้านของคนไทยสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน แต่จะมีการผลิตเฉพาะพื้นที่เท่านั้น เนื่องจากวัตถุเคมีบางชนิดเป็นสารควบคุม จึงทำให้ไม่มีการพัฒนาดอกไม้ไฟตามต่างจังหวัดเป็นไปได้ช้า

<<ย้อนกลับ